Omotenashi begint bij Mariko

“Maat 45 en nogal brede voeten”, zei ik. Zij glimlachte, knikte instemmend en haalde ondertussen terloops een meettoestel tevoorschijn. “Mag ik voor de zekerheid uw voeten even opmeten?” Het apparaat gaf aan dat ik er een tweetal maten naast zat, maar de voeten waren ontegenzeglijk breed. Ouderdom komt met gebreken, voeten zakken blijkbaar uit. De keuze voor de gewenste wandelschoen werd daarmee gelukkig beperkter, er stonden er veel uitgestald. Lees verder

Shoutengai: karakteristieke winkelstraatjes

Het moment waarop je niet alleen fysiek, maar ook mentaal in Japan landt, is voor iedereen verschillend. Denk bijvoorbeeld aan de eerste hap van een verse onigiri, een rit met de Yamanote-trein, of de eerste kom miso-soep. Maar hoewel ook die ervaringen mijn hart zeker sneller doen kloppen, is er één moment waarop voor mij alles gevoelsmatig op zijn plek klikt: bij het betreden van een shoutengai. Lees verder

Station Kyoto

De argeloze toerist weet niet wat hem of haar overkomt bij het uitstappen uit de trein: Zijn we wel in Kyoto? Kyoto is toch het middeleeuws openluchtmuseum van Japan? Tempels en schrijnen van meer dan duizend jaar oud? Het station van Kyoto geeft je echter de indruk of je – floep – de filmset van Star Wars oploopt. Het futuristische gebouw is niet alleen een van de grootste van Japan, het is ook nog eens prachtig. Lees verder