Michi no eki: het omrijden waard

In een land dat van het uiterste noorden tot het uiterste zuiden nog geen 400 kilometer meet, zijn overnachtingsplaatsen langs de snelweg schaars, en meestal minimaal ingericht. Winderige stroken asfalt achter tankstations zijn het deel van chauffeurs op doorreis door Nederland. In Japan, 3000 kilometer lang, is dat wel anders: de michi no eki, ‘stations van de weg’, zijn daar zelfs een reisdoel op zich. Lees verder

Hoe blijven de Japanse spoorlijnen rendabel?

Wie in Tokyo de trein neemt, kan zich niet voorstellen dat spoorwegmaatschappijen moeite hebben om het hoofd boven water te houden. De trein zit immers altijd ramvol. Ook de shinkansen hogesnelheidstreinen tussen Tokyo en Osaka hebben over aantallen passagiers niet te klagen. Toch zijn er in het uitgestrekte land ook noodlijdende treintrajecten te over. Om de Japanse spoorlijnen rendabel te houden worden daarom verrassende oplossingen bedacht. Lees verder

Tama: een kattige stationschef

Zou je nog steeds foeteren op de NS als de stationschef een kat zou zijn? Ik niet. Helaas leven we in een serieuze wereld waar dit soort feestelijke zaken nooit werkelijk kunnen zijn, toch? Onjuist! In Japan is er station Kishi, ongeveer anderhalf uur vanaf station Osaka, waar de kat Nitama de stationschef is. Zij is niet eens de eerste kat die de functie van stationschef bekleedt op station Kishi: zoals de naam al doet vermoeden, is dit eigenlijk Tama de Tweede. Lees verder

Japan Railways versus Nederlandse Spoorwegen: 7-1

Altijd een dubbel gevoel, terugkomen in Nederland na een reis in den vreemde. Weemoed omdat het voorbij is, maar ook geruststelling omdat alles weer bekend en vertrouwd is in het eigen land. Je telt de zegeningen en gaat onwillekeurig vergelijken. Wanneer dat buitenland Japan is en met het openbaar vervoer werd bereisd, is de vergelijking tussen het reizen per trein de eerste. We kunnen vaststellen: de spitstrein in Nederland is geen feest. Het is eerder thuiskomen van een koude kermis. Lees verder

Station Kyoto

De argeloze toerist weet niet wat hem of haar overkomt bij het uitstappen uit de trein: Zijn we wel in Kyoto? Kyoto is toch het middeleeuws openluchtmuseum van Japan? Tempels en schrijnen van meer dan duizend jaar oud? Het station van Kyoto geeft je echter de indruk of je – floep – de filmset van Star Wars oploopt. Het futuristische gebouw is niet alleen een van de grootste van Japan, het is ook nog eens prachtig. Lees verder

De Yamanote-lijn, halte 29 – Yurakucho

Het moest een keer gebeuren, maar nu is het dan eindelijk echt zover: we hebben de Yamanote-lijn eindelijk rondgeschreven. De buurt rondom station Yurakucho is een perfecte om mee af te sluiten: de wijk bevat zowel grote winkels als kleine boetiekjes en kent zowel brede, nette straten als rommelige steegjes. Daarmee is in Yurakucho het beste van Tokyo verenigd. Lees verder

De Yamanote-lijn, halte 27 – Hamamatsucho

We schreven het al vaker: Japan vernieuwt razendsnel, maar zonder het oude uit het oog te verliezen. Nergens wordt dat duidelijker dan rondom de stations van de Yamanote-lijn. Daar staan tussen de grote kantoorgebouwen eeuwenoude tempeltjes of schrijnen, en zijn traditionele tuinen gerust tegen een drukke verbindingsweg gevleid. In Hamamatsucho, de volgende halte op de Yamanote-lijn, is dat niet anders. Lees verder