Leestip: Sharing a House with the Never-ending man

Inkijkjes bij Studio Ghibli focussen vaak op het werk van animatieregisseur Hayao Miyazaki. Erg interessant, maar veel andere mensen en bezigheden blijven onbelicht. Sharing a House with the Never-ending Man biedt een nieuw perspectief. Steve Alpert, de enige Amerikaan die ooit bij Ghibli werkte, geeft in deze memoires een bijzonder vermakelijk kijkje achter de schermen van de wereldberoemde animatiestudio. Lees verder

Japanse contouren voor een anderhalve-meter-maatschappij hier

De Nederlandse overheid roept verschillende sectoren op tot het leveren van contouren voor een anderhalve-meter-maatschappij. Ook wanneer het coronavirus voldoende onder controle komt, zal het namelijk nog geruime tijd nodig zijn om de publieke ruimte anders in te delen dan we gewoon zijn. Japan hanteert daarvoor de goed te onthouden 3 C’s: Closed spaces where Crowds meet in Close proximity. Blijf weg van kleine publieke ruimtes, waar te veel mensen samenkomen en te dicht op elkaar moeten staan. In dit artikel reiken we suggesties aan die de Japanse samenleving al veel langer en succesvol heeft omarmd. Lees verder

Het manco van de Hanko

Japan zit voor een groot deel op slot, vanwege de coronacrisis. Alleen is het niet voor alle Japanse kantoorwerkers zo eenvoudig om zomaar thuis te blijven. Zoals we eerder ook al schreven is Japan nog niet zomaar klaar voor de anderhalve-meter-samenleving. Een (on)praktisch voorbeeld daarvan is de hanko. Lees verder

Hanami: vele bloesems maken samen lente

Dezer dagen begint de Japanse kers in bloei te komen. Japan kleurt vanaf het zuiden langzaam maar zeker volledig roze. Het Japanse kersenbloesemseizoen is alle jaren een moment om naar uit te kijken, de winter is voorbij, er breken betere, hoopvolle tijden aan. Veel toeristen plannen hun hele reis rond de zogeheten sakura en Japanners trekken massaal naar parken om van de kortstondige pracht van de bloesem te genieten. Dit jaar echter niet. Lees verder

Michi no eki: het omrijden waard

In een land dat van het uiterste noorden tot het uiterste zuiden nog geen 400 kilometer meet, zijn overnachtingsplaatsen langs de snelweg schaars, en meestal minimaal ingericht. Winderige stroken asfalt achter tankstations zijn het deel van chauffeurs op doorreis door Nederland. In Japan, 3000 kilometer lang, is dat wel anders: de michi no eki, ‘stations van de weg’, zijn daar zelfs een reisdoel op zich. Lees verder

Zunda: Japanse desserts van suiker, zout en… bonen?

Veel Japanliefhebbers zullen wel eens van anko hebben gehoord. Deze zoete pasta, gemaakt van rode bonen, vind je terug in bijvoorbeeld mochi (Japanse rijstcakejes) en gevulde broodjes. Ook in Japanse restaurants in Nederland kom je anko wel eens tegen, hier meestal als vulling voor gefrituurde sesamballetjes. Wat je in Nederland niet tegenkomt, is zunda. Dit is net als anko een zoete bonenpasta die vaak gegeten wordt bij het dessert of tussendoor. De ingrediënten zijn alleen nét even anders. Lees verder

Daikanyama, van opdruk naar indruk

Truien met opdruk zijn er vermoedelijk altijd geweest. Aanvankelijk bijvoorbeeld namen van gerenommeerde universiteiten of sportverenigingen, tegenwoordig vooral ook van kledingmerken. In alle gevallen opschriften waar de drager zich graag mee toont en van harte bereid is om als reclamezuil te dienen. Japan probeert met “Daikanyama” een wijk in Tokyo onder de aandacht te brengen. In dit artikel bieden we een indruk van deze nieuwe hippe hub, waarmee de koper zich kan identificeren of zich kan positioneren. Lees verder

Koester de kaki

Het begin van de decembermaand wordt in Nederland gekenmerkt door de appeltjes van Oranje die de Sint meebrengt. Dat zijn overigens geen appeltjes maar mandarijnen en de lekkerste, de Satsuma, komen uit Japan. De stoomboot maakt dus een forse reis. In Japan zelf geniet men ook al eeuwenlang van een andere diep-oranje vrucht. Zozeer zelfs dat deze beschouwd wordt als dé nationale vrucht van Japan. Deze kaki is inmiddels ook volop in de Nederlandse schappen te vinden. En wellicht in je schoen, als je braaf bent geweest. Lees verder

Van gestresst salarywoman naar ontspannen officewerker

Salarymen en -women zijn de Japanse benamingen voor werknemers in loondienst, veelal kantoorpersoneel. De termen hebben in het Westen een negatieve connotatie, want ze worden geassocieerd met lange werkdagen en onrealistische workloads, een bullebak van een baas, pas mogen afsluiten als het werk echt af is, overwerk dat dus niet betaald wordt en pas naar huis mogen als de baas is vertrokken. Een uitputtingsslag. Karōshi – dood door overwerk – kwam regelmatig in het nieuws. Dat dit stereotype beeld van de salarywoman vandaag niet meer volledig klopt, wordt aangetoond met een dag uit het leven van Emi, 24 jaar oud. Zij woont nog bij haar ouders in Tokyo en werkt bij Pasona Group, één van de grootste uitzendbureaus van Japan. Lees verder

Monozukuri: de Japanse kunst van het produceren

Na de economische crisis van 1992 zocht de Japanse regering naar een manier om de vermeende unieke eigenschappen van het volk dat tot voor kort een economisch wonder had voortgebracht, terug te brengen. Eigenschappen als voorzichtigheid, teamgeest, het zoeken van consensus, het navolgen van een vastomlijnde set regels, het respecteren en meenemen van ontwikkelingen uit het verleden maar tegelijkertijd proberen te verbeteren. Ook het tegengaan van spilzucht, nemen van verantwoordelijkheid en trots werden als aanjagers van het naoorlogse Japanse economische wonder gezien. Al deze moderne factoren werden toegevoegd aan de betekenis van het pre-industriële begrip Monozukuri: ‘het maken van dingen’. Dit voorbeeld vindt inmiddels wereldwijd navolging. Lees verder