Graves

Japanology Plus - seizoen 2.79 (19-06-2018)
Over Begin Japanology

De manier waarop een samenleving omgaat met de dood, en hoe het eerbetoon brengt aan degenen die zijn overleden, onthult veel over de waarden van die samenleving. Dat geldt net zo voor Japan als overal in de wereld. Japan heeft een lange geschiedenis van grafvorming, met duizenden jaren rituelen en praktijken. Op deze editie van Japanology Plus verkennen we het verleden, het heden en de toekomst van graven.

Al in de Jomon- en Yayoi-perioden begroeven mensen in Japan hun doden. De oudste begraafplaats die tot op heden is ontdekt wordt geschat op 8.300 jaar geleden.
Een paar millennia verder gaan we naar Kofun, grote grafheuvels die in 300 na Christus begonnen te verschijnen. Deze heuvels zijn in cultureel opzicht zo belangrijk dat het tijdperk van de Japanse geschiedenis van ongeveer 250 tot 538 na Christus de Kofun-periode wordt genoemd. De heuvels, die vaak lijken op een gigantisch sleutelgat omringd door een slotgracht, zijn gehuld in mysterie (en zijn letterlijk omhuld door bomen). De grootste kofun is Daisenryo Kofun in Sakai, Osaka. Het graf wordt beheerd door het Imperial Household Agency, dat de toegang door archeologen beperkt. Er wordt zelfs gezegd dat het grootste deel van het graf – het ronde gedeelte bovenaan het ‘sleutelgat’ – al meer dan duizend jaar onaangeroerd is. Eén ding weten we wel: deze indrukwekkende plek is een van de grootste graven ter wereld, vergelijkbaar met de Grote Piramide van Gizeh.

Sommige van de beroemdste bezienswaardigheden van Japan zijn virtuele graven. Neem bijvoorbeeld Meiji Jingu in Tokio, een tempel gewijd aan de Meiji-keizer en keizerin Shoken. Terwijl hun fysieke overblijfselen in Kyoto werden begraven, worden beide herdacht in Meiji Jingu. Een andere indrukwekkende bestemming is Nikko Toshogu, een schrijn en aangewezen werelderfgoedlocatie die is gebouwd om dienst te doen als begraafplaats van Tokugawa Ieyasu, de sjogun die Japan verenigde en regeerde in het begin van de 17e eeuw.

Nadat het boeddhisme wortel had geschoten in Japan, begonnen graven de vorm aan te nemen die ze vandaag hebben, en mensen begonnen begraven te worden op tempelbegraafplaatsen. Dit kwam vooral voor in de 18e eeuw, toen het Shogunaat beval dat elk gezin tot een boeddhistische tempel behoort. Graven vormen nog steeds een belangrijk onderdeel van het spirituele leven in Japan, maar de kosten die gepaard gaan met graven en begraafplaatsen kunen schrikbarend hoog zijn. Met het kleiner worden van gezinnen, zijn oudere Japanners terughoudend om eventuele nakomelingen te belasten met de kosten van ernstig onderhoud. In 2014 werd geschat dat de industrie in de loop van een decennium met ongeveer een kwart was gekrompen. Dit heeft geleid tot alternatieven zoals onafhankelijk bediende begraafplaatsen en zelfs hoogtechnologische oplossingen, zoals urnen opgeslagen in futuristische ruimtes.

Een andere recente high-tech toevoeging in de industrie: grafzerken voorzien van een door een smartphone leesbare QR-code, die gedetailleerde informatie over de overledene kan ophalen, plus een logboek dat laat zien wanneer familieleden voor het laatst zijn bezocht. Alle innovatie die plaatsvindt in de gravenwereld betekent dat, hoewel de fysieke verschijning van graven kan veranderen, de eeuwenoude Japanse geest van respect voor voorouders springlevend is.

Print Friendly, PDF & Email