In zinderende zomerhitte kan het zo’n heerlijk vooruitzicht zijn; een schuimend (al dan niet alcoholvrij) glas bier. Zeker ook in Japan, waar het kwik een steeds groter deel van het jaar tot ruim boven de 30 graden stijgt. Eenmaal staand voor het drankenschap is de keuze echter zo ruim, en de kwaliteit zo hoog, dat je bijna zou vergeten dat bier er nog niet zo heel lang verkrijgbaar is. Lees verder
Of we een kop koffie lustten. Daar hadden we wel oren naar. Het was een gure dag in januari in Tokyo. Daar gingen we dus, denkend aan een snelle kop koffie, en weer door. Maar we kregen iets heel anders. Lees verder
Nintendo is een bijzonder bedrijf. Het kiest met zijn videogames en gameconsoles een hele andere route dan concurrenten Microsoft en Sony. Waarom? In Super Nintendo: How one Japanese company helped the world have fun zoekt Keza MacDonald naar een antwoord. Lees verder
Waarom Netflix nauwelijks reclame maakt voor haar beste series, zullen we nooit begrijpen. Maar begin dit jaar was hij daar plots weer, de Japanse regisseur Hirokazu Kore-eda, met een nieuw project: Asura. De serie, over vier zussen, hun onderlinge relatie, die met hun ouders en partners, en hun plek in de maatschappij, behoort tot zijn beste werk. Lees verder
Fans hebben er lang op gehoopt en om gesmeekt, maar een paar jaar geleden was het dan toch eindelijk zover: Ubisoft kondigde aan dat haar belangrijkste spellenreeks Japan aan zou gaan doen. Assassin’s Creed: Shadows verscheen onlangs. Lees verder
Begin maart opende het CinemAsia-filmfestival met Happyend, de eerste lange speelfilm van de Japans-Amerikaanse regisseur Neo Sora. Hij is tot nu toe vooral bekend om Ryuichi Sakamoto: Opus, een registratie van het laatste concert van de wereldberoemde, helaas overleden, componist (tevens zijn vader). Happyend volgt een groep scholieren in het Japan van de nabije toekomst, en gaat over vriendschap, politiek ontwaken, racisme, en de leven met de dreiging van aardbevingen. Enkele dagen na de vertoning van de film spraken we met Sora-san over het ontstaan van de film, zijn belangrijkste inspiratiebronnen, en zijn kijk op Japan. Lees verder
Bij Japanse deuren zullen de meesten, logischerwijs, eerst denken aan shōji. Maar naast deze schuivende panelen en ‘gewoon’ openzwaaiende deuren kent Japan nóg een optie om een scheiding tussen twee ruimten te markeren. Eentje die je bovendien vaker in het moderne straatbeeld zal aantreffen dan shōji: de noren. Lees verder
Zo gesloten als Studio Ghibli is wanneer er aan een nieuwe animatiefilm wordt gewerkt, zo open is de studio ná verschijning in de zalen. Het is inmiddels een bekend patroon: bij elke film verschijnt een boek met concept art en interviews, én een documentaire. Waar wij vervolgens een stukje aan wijden, want kijken in de Ghibli-keuken? Dat verveelt nooit. Lees verder
Eerder prezen we op deze plek de kei car. Deze kleine, maar fijne auto is voor veel Japanse gezinnen onmisbaar. In dat kader besteden we graag ook wat ruimte aan die andere steunpilaar van het Japanse gezinsleven: de mamachari-fiets. Lees verder
En toen was-ie daar opeens toch, de film die er niet meer zou komen: Hayao Miyazaki’s twaalfde film, The Boy and the Heron. Lees verder
