Over Cees Omes

Onderwijskundig adviseur/programmeur, docent en trotse vader van drie zonen die volledig "into Japan" zijn. Twee daarvan hebben in Leiden de studierichting Talen en Culturen van Japan afgerond, de derde is een Anime-Otaku. Naast Cool Japan en eeuwenoude culturele tradities beschouwt hij vooral Sociaal Japan. Cees verwondert zich over de sociale cohesie en oplossingen die Japan kiest voor vraagstukken wanneer mensen met elkaar omgaan. Op straat, in het gezin, het onderwijs en in de zorg.

De geur van tatami

Bij drogisten, life-style-winkels en parfumerieën kom je de naam Tatami tegen bij producten die een rustgevende, natuurlijke frisse groene geur afgeven. Geurstokjes, luchtverversers en parfums baseren zich op de typerende geur van de traditionele Japanse vloermatten geweven van rijststro en pitrus. Het is – zeker in de zomermaanden – de meest herkenbare geur van Japan. Lees verder

Opknappen op het platteland

Voor Japanners is het glas doorgaans half vol. Wie besluit een opknappertje op het platteland aan te kopen en te renoveren ziet zich voor immense taken gesteld. Daar zou menigeen van afknappen. Op YouTube zijn tal van inspirerende voorbeelden te vinden van jonge mensen die met moed, doorzettingsvermogen en optimisme hun kominka of boerenwoning opnieuw tot leven brengen. Lees verder

Oud genoeg: Hiroki is een held!

Onlangs kwam op Netflix de Japanse reeks Old Enough beschikbaar. In 20 korte afleveringen worden peuters gevolgd die volledig zelfstandig boodschappen doen of andere taken en klusjes buitenshuis uitvoeren. De serie Hajimete no Otsukai (‘Eerste Boodschap’) werd in Japan in 2008 uitgezonden en is nog steeds dermate populair dat Netflix deze voor een internationaal publiek aanbiedt. En inderdaad, er kan met open mond van genoten worden. Lees verder

Honorifics versus Horrifics

Het scheelt maar enkele letters. Ze zijn echter bepalend voor de wijze waarop gecommuniceerd wordt en een dialoog tussen mensen al of niet tot stand komt. Honorifics, het eerste begrip, wordt gekoesterd en toch vaak vergeten. Horrifics, het tweede, bestaat niet, maar lijkt de praktijk van alledag te worden. Tijd voor een vergelijk. Lees verder

Furusato, verlangen naar het oude normaal

Wat willen we graag terug. Naar het oude normaal van op het terras, naar een popconcert en de bioscoop. Naar drie keer zoenen bij een ontmoeting. Dat laatste dan misschien wel weer niet. Dit terugverlangen komt doordat het nieuwe normaal zo lang duurt, maar zeker ook omdat de herfst heeft ingezet. Het seizoen van natte bladeren en “buiten huilt de wind om het huis” wakkert gevoelens van nostalgie en weemoed aan. Zo ook in Japan, daar hebben ze Furusato, een ruim honderd jaar oud lied, dat elk kind ook vandaag kent en zingt. Lees verder

Go for it

Hij had zich laten inknopen in het glimmend gepoetst familieharnas, had de indrukwekkende en vervaarlijke kabutohelm opgezet. Hij had een mooi plekje op de hoge heuvel laten afzetten met aan drie zijden tentdoek tegen de wind en vrij uitzicht op het dal beneden. Op het klaptafeltje naast hem lag ‘de Kunst van het oorlog voeren’ van Sun Tzu, maar die kende hij als veldheer natuurlijk eigenlijk al uit het hoofd. Hij stak de gunbai, de ceremoniële waaier, omhoog. Het kon beginnen. Tijd voor een potje Go. Lees verder