Spiegellezing: Japans theater als communicatiespiegel


  • Data:

In de jaren ’90 zorgt regisseur en toneelschrijver Oriza Hirata voor een breuk in het Japans theater. Hirata experimenteert met radicaal uitgebeende spreektaal. Met stiltes, aarzelingen en betekenisloze klanken.

Aspecten die voorkomen in elk gesprek. Hij ontwikkelt een eigen acteermethode: acteurs delen hun aandacht op tussen hun tekst en hun handelingen. Tien jaar later gaat theatermaker Toshiki Okada een stap verder. Ook hij vraagt acteurs hun aandacht te verdelen tussen tekst, lichaam en gebaren. Maar Okada doet meer: hij vergroot de afstand tussen taal en non-verbale uitingen. Dit uitvergrotingsproces veroorzaakt een bijzonder bevreemdend effect.

In haar lezing legt Sara Jansen, dramaturg, onderzoeker en Japanologe, zich toe op de unieke benadering van verbale en non-verbale communicatie van beide theatermakers. Hoewel ze internationaal werken, zijn hun voorstellingen geënt op de Japanse sociaal-politieke situatie. Bovendien draagt Hirate zijn unieke visie op de Japanse taal uit in het onderwijs en de politiek en onderzoekt hij de grenzen van de menselijke interactie door het schrijven van scripts voor robots.

Meer informatie EnsōSchool

Print Friendly, PDF & Email