Cees Omes

Onderwijskundig adviseur/programmeur, docent en trotse vader van drie zonen die volledig "into Japan" zijn. Twee daarvan hebben in Leiden de studierichting Talen en Culturen van Japan afgerond, de derde is een Anime-Otaku. Naast Cool Japan en eeuwenoude culturele tradities beschouwt hij vooral Sociaal Japan. Cees verwondert zich over de sociale cohesie en oplossingen die Japan kiest voor vraagstukken wanneer mensen met elkaar omgaan. Op straat, in het gezin, het onderwijs en in de zorg.

Kyoto : Ginkaku-ji, het Zilveren Paviljoen

Kin en Gin, Japans voor goud en zilver. Er is niet alleen een Gouden Paviljoen, maar ook een Zilveren Paviljoen. Ginkakuji lijkt op basis van zijn naam de tweede plaats op het erepodium in te nemen, lijkt het onbeduidende broertje van die grote gouden te zijn. Maar niets is minder waar: Ginkakuji is even prachtig.
Lees verder

DAS nou jammer: natuurbeleid in Nederland en Japan

Aandacht voor de natuur en met name de bescherming daarvan lijkt weer weggezakt in de programma’s van de meeste partijen. Een kabinetsformatie struikelt niet over natuurbehoud. De das, die in Nederland weer terrein weet te winnen, blijkt aan de mais van de boeren te knagen. Da’s nu jammer. Sinds de rijksoverheid geen voortrekkersrol meer in het onderhoud van de ecologische hoofdstructuur speelt, ligt dit grotendeels stil. Hoe lost Japan dat op? Lees verder

Huizenbouw in Japan, deel 2: gezinswoningen

Tot het cultureel erfgoed behoren in de ogen van de Japanners (en die van ons) de tempels en schrijnen waarover we nu al geruime tijd berichten. Hun eigen huizen, hoe oud ook, zien de Japanners toch vooral als tijdelijk. Ze mogen als dat nodig is gerust tegen de grond en er wordt weer iets nieuws gebouwd, beter passend bij de wensen van het moment. De waarde zit dan ook niet in de huizen, maar in de peperdure grond waarop het huis staat. Lees verder

Ikigai: het Japanse geheim voor een lang en gelukkig leven

Francesc Miralles en Héctor García vertrokken naar Japan om er onderzoek te doen naar Ikigai, het Okinawaanse gedachtengoed rond de reden van het bestaan. Ze onderzochten hoe deze Japanners eten, werken en hoe de sociale omgeving eruit ziet. Vervolgens publiceerden ze er in november 2016 een mooi boek over: Ikigai: Het Japanse geheim voor een lang en gelukkig leven.  Lees verder

Nikko : Futarasan

Het liefst op een druilerige dag. De Futarasan schrijn (二荒山神社, Futarasan-jinja) bevindt zich slechts een voetpad verwijderd van de Toshogu in Nikkō. Deze shintoschrijn is veel ouder dan haar een tikje opdringerige gouden buur. In tegenstelling tot alle pracht en praal van de Toshogu is de Futarasan een toonbeeld van soberheid, waarbij het rood van de schrijn vooral als het enigszins regent samensmelt met het groen van de bomen. Prachtig spelen de horizontale lijnen van de langgerekte daken met de verticale stammen van de oneindig hoge hinoki-cipressen. U begrijpt het, dit is één van onze absolute favorieten. Lees verder

Kamakura : Hasedera

Wie aan Kamakura denkt ziet in gedachten de grote bronzen Boeddha voor zich die onverstoorbaar vanaf zijn lotustroon uitkijkt over Yuigahama aan de blauwe Baai van Sagami. Daar ga je voor! Kamakura is maar een dagtripje verwijderd van Tokyo. Kamakura heeft echter nog veel meer tempels en schrijnen te bieden. We laten je hier bijvoorbeeld de Hasedera zien, waar je zeker en vast overrompeld wordt door de duizenden en duizenden Jizo. Lees verder

Kyoto : Fushimi Inari-taisha

De Fushimi Inari-taisha (伏見稲荷大社) in Kyoto is wereldberoemd om haar lange rijen achter elkaar geplaatste torii. Geen misverstand mogelijk: dit is een shinto-schrijn. De vermiljoenrode poorten vormen de hoofdattractie voor elk fototoestel. Toch zijn niet de poorten de hoofdrolspelers in deze schrijn, die rol is weggelegd voor de vossenbeelden. Lees verder

Tokyo : Senso-ji

De Sensō-ji, ook wel Asakusa Kannon-tempel, is de oudste boeddhistische tempel in Tokyo. De tempel werd gesticht in 628. Het complex werd echter tijdens de Tweede Wereldoorlog gebombardeerd, waardoor de gebouwen die we nu bezoeken replica’s zijn van de oorspronkelijke. De tempel in het hart van de hoofdstad is een belangrijke toeristische trekpleister en voor de Japanners zelf hét symbool voor de naoorlogse wederopbouw. Lees verder

Kawagoe : Kitain

Seiya-san Muryōshu-ji Kita-in (星野 山 無量 寿 寺 喜 多 院) Is een boeddhistische tempel in Kawagoe (Saitama-ken), iets ten noorden van Tokyo. Kawagoe wordt liefkozend Little Edo genoemd, vanwege de vele bewaard gebleven Kurazukuri, handels- en pakhuizen en de markante brandtoren. Maar vooral ook vanwege de Kitain, die ooit deel uitmaakte van het oorspronkelijke Edo-kasteel voordat ze verhuisde naar deze bezienswaardige en snel bereikbare stad.
Lees verder

Nara : Todai-ji

Todai-ji is het meest bekende boeddhistische tempelcomplex in Nara. Het is dé reden om er naar toe te gaan, bijvoorbeeld vanuit Kyoto. De Daibutsuden (大仏殿, Grote Boeddha-hal), herbergt ’s werelds grootste bronzen Boeddha: de Daibutsu. De tempel dient ook als het Japanse hoofdkwartier van de Kegon-school van het boeddhisme. De tempel staat – samen met 7 andere tempels en schrijnen in Nara – op de UNESCO wereld erfgoedlijst. Herten, boodschappers van de goden in shinto, lopen met duizenden vrij rond over het tempelcomplex. Lees verder